Niemiecka scena kulturalna jest bardzo różnorodna: między Flensburgiem a Garmisch działa 400 teatrów i 140 orkiestr zawodowych. 600 muzeów sztuki, posiadających cenne w skali międzynarodowej i urozmaicone zbiory, tworzy niepowtarzalny krajobraz muzealny. Także współczesne malarstwo niemieckie, które już dawno zadomowiło się na arenie międzynarodowej, cechuje olbrzymia energia twórcza. 80 tys. nowo wydanych książek i wznowień rocznie klasyfikuje Niemcy w gronie krajów o dużym rynku książki. 350 gazet i tysiące tytułów czasopism są dowodem ożywionej działalności medialnej. Nowe sukcesy odnosi także film niemiecki – i to nie tylko w kinach niemieckich, ale i w wielu krajach na świecie.

Literatura

Niemcy są krajem książek. Ponad 80 tys. nowo wydanych książek oraz wznowień rocznie klasyfikuje je w gronie krajów wiodących pod względem produkcji książek. Każdego roku za granicę sprzedaje się ponad 5 tys. licencji wydawniczych. Co roku jesienią zjeżdża się do Niemiec świat wydawniczy na największe spotkanie branżowe – Międzynarodowe Frankfurckie Targi Książki. Oprócz nich swoją pozycję ugruntowały także mniejsze, odbywające się na wiosnę Lipskie Targi Książki.

Mimo Internetu i telewizji czytanie nadal sprawia Niemcom przyjemność. W dziedzinie literatury w ostatnich czasach wiele się wydarzyło. Chociaż pokoleniu autorów, takich jak Hans Magnus Enzensberger, Siegfried Lenz, Christa Wolf i laureat literackiej Nagrody Nobla Günter Grass, którzy w okresie powojennym mieli najwięcej do powiedzenia, nadal jeszcze poświęca się sporo uwagi, to ich literatura na początku XXI wieku nie gwarantuje już estetycznych innowacji.

Podczas gdy po II wojnie światowej szuka się odpowiedzi na pytania natury moralnej, a w wyniku wydarzeń 1968 roku przeważają analizy społeczne, lata po upadku muru stoją pod znakiem kultury masowej, w ramach której każda impreza literacka staje się wydarzeniem, a autor gwiazdą, którą można zobaczyć z bliska. A dzisiaj? Jakie trendy dominują na niemieckim rynku książkowym? Tradycje narracyjne na wysokim poziomie kontynuują tacy pisarze, jak Sten Nadolny, Uwe Timm, F. C. Delius, Brigitte Kronauer i Ralf Rothmann, którzy zwrócili na siebie uwagę jeszcze przed 1990 rokiem. Cierpienia spowodowane istniejącą rzeczywistością, sztuka jako ostatnie miejsce samopotwierdzenia – w tym kierunku idzie twórczość Austriaka Petera Handkego i Botho Straußa. Żaden z młodszych pisarzy nie osiągnął nigdy takich wyżyn.

Literackim debatom w rozpoczynającym się XXI wieku nadal przewodzą osoby, której już w „starej” Republice Federalnej przed 1990 rokiem stanowiły instancję intelektualną. Pod wpływem wzorów amerykańskich, takich jak Raymond Ca